Παρασκευή, 10 Απριλίου 2020

τα δεδομένα ως ζητούμενα




Μια φορά και έναν καιρό οι άνθρωποι βγαίνανε έξω ο,τι ώρα θέλανε.τα παιδιά πήγαιναν σχολείο οι γονείς στη δουλειά και τα απογεύματα ανταμώνανε με φίλους στις παιδικές χαρές και στα πάρκα.
Κάποτε όταν φορούσες μάσκα στις τράπεζες φωνάζανε στην καλύτερη των περιπτώσεων την αστυνομία.Κάποτε όταν πήγαινες σούπερ μάρκετ δεν φορούσες  ούτε μάσκα ούτε γάντια.Κάποτε όταν συστηνόσουν με κάποιον έλεγες :χαίρω πολύ και κάνατε χειραψία!
Υπήρχε καιρός που ο κόσμος πήγαινε και άκουγε τους Χαιρετισμόυς της Παναγίας.οι εκκλησίες ευωδίαζαν απο τα λουλούδια του Επιταφίου και σείονταν ο κόσμος απο τα φιλιά και τις αγκαλιές το βράδυ της Ανάστασης..Υπήρχε καιρός που ανήμερα Κυριακή του Πάσχα όλες οι οικογένειες αντάμωναν και έψηναν αρνάκι έπιναν γελούσαν...ολα αυτά μια φορά και ένα καιρό..
Τώρα τίποτα δεν είναι ίδιο.όλα αυτά που τα θεωρούσαμε δεδομένα δεν υπάρχουν πια,ίσως έτσι να εκτιμήσουμε περισσότερο  την καθημερινότητα, ίσως έτσι να εκτιμήσουμε την ελευθερία μας,ίσως έτσι να εκτιμήσουμε τους ανθρώπους μας! Μένουμε σπίτι γιατί το  οφείλουμε σε μας και τα παιδιά μας.το οφείλουμε  στην  κοινωνία  να μείνουμε σπίτι. δε ζούμε μόνοι σ αυτόν τον κόσμο,έναν κόσμο που αποδείχτηκε πόσο μικρός είναι τελικά και πόσο πολύ εξαρτώμαι απο τον Κινέζο τον Αμερικάνο τον Γερμανό τον Γάλλο.
Μακάρι να περάσει  γρήγορα όλο αυτό.Ενα είναι σίγουρο ο κόσμος δεν θα είναι ποτέ ίδιος πια απο εδώ και πέρα.θα το θυμόμαστε όλοι μας, τα παιδιά μας, θα το θυμάται η ιστορία.το θέμα είναι να μας θυμούνται ενωμένους, δυνατούς και μονοιασμένους. το 2020 θα είναι η χρονιά που άλλαξε ο κόσμος. γιατί όχι και μεις;

Τρίτη, 5 Μαρτίου 2019

ογλάς σήμερα

η άνοιξη ήρθε στο χωριουδάκι μας βγήκαν και οι κάτσιαντες...οι φωτογραφίες είναι του βασίλη κερασοβίτη!!













Πέμπτη, 17 Ιανουαρίου 2019

χωριό σήμερα...

ευχαριστουμε τον βασίλη κερασοβίτη για τις όμορφες φωτογραφίες..πολυ κρύο πάνω παιδιά







Πέμπτη, 20 Δεκεμβρίου 2018

θυμάμαι

τέτοιες μέρες στο χωριό παλιά δεν μπορούσες να βγεις έξω απο το χιόνι...οι γονείς μας άνοιγαν κουπό με τα λισγκάρια και ο γιαγιάδες μας έπλεκαν προπόδια..θυμάμαι έντονα που  μαζευόμασταν όλο το σόι και σφάζαμε τα καημένα τα γουρουνάκια..και μετά οι μαμάδες μας έφτιαχναν τηγανιά σε ένα τεράστιο τηγάνι και τσιγαρίδες..αχ αυτές οι τσιγαρίδες απο τότε έχω να φάω..ο παππούς με ένα καλάμι μας φούσκωνε τη φούσκα από το ζωάκι και μας την έδινε να παίξουμε κάτι σαν μπάλα..και παίζαμε δε σιχαινόμασταν..
θυμάμαι τον ήχο που κάνανε τα πόδια μου στο χιόνι και τον ήχο της ανάσας μου στο κρυο..θυμάμαι τα κρούσταλλα που κρέμονταν από τα σπίτια και τα σπάζαμε με την κλούτσα...θυμάμαι τον ήχο απο τα ξύλα στη σόμπα το βράδυ και το γκιούμι μονίμως πάνω... θυμάμαι τις καψάλες να ψήνονται και να τις τρώμε  με τυρί,,,θυμάμαι τις τρούμπες που φτιάχναμε και παίζαμε χιονοπόλεμο..θυμάμαι που κάναμε παγίδες μαζί με την αθανασία και τη σοφία για να πέσει η καημένη η γιαγιά η κατσαρίνινα ή η δημητρούλου!θυμάμαι την αδερφούλα μου και τον ξάδερφό μου τον γιωργάκη να παραφυλανε πότε θα έρθει ο παππούς απο τα πρόβατα και μας βρει έξω....θυμάμαι ναι και δεν πρέπει να ξεχάσω..καλά Χριστούγεννα!!!( ποτέ δε θα καταλάβω αυτό που λέει η γιαγιά μου η τσιλιλού οταν γεννήθηκε ο Χριστός πάγωσαν και σταμάτησαν τα νερά..άλλη θεολογία της γιαγιάς!!)

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...